Kiedy mówi przez Ciebie dziecko czy nastolat(ka) w dorosłych relacjach, a Ty nawet o tym nie wiesz...

W pracy z parami mapujemy wzorce relacyjnych interakcji.

Kiedy pojawia się trigger, wtedy pierwszy partner to, a drugi to... i wtedy na to pierwszy to, a drugi tamto. Zaś koniec tych interakcji, w standardowych odsłonach, to albo metaforyczne trzaśnięcie drzwiami, albo wyjście, schowanie się, czasem łzy, czasem obraza lub tzw. ciche godziny/dni.

Proces mapowania tego tańca par nazywa się śledzeniem sekwencji.

Najciekawsze jest to, że pary mają takie dwa, maks trzy tańce. Niezależnie czy spierają się o dzieci, seks, pieniądze czy sprzątanie. Zawsze biorą udział te same części po obu stronach.

Partnerzy są często w zadziwieniu, kiedy to nazywamy.

Dla wielu, jeszcze ciekawsze od najciekawszego jest to, że wiele tych części w nas, które reagują na działania drugiej strony, to części dziecięce, utknięte w starych wzorcach, schematach relacyjnych, które powstały dawno temu. W odpowiedzi na trudne doświadczenia z dzieciństwa.

Reaguje w nas dziecko niezależne, które odchodzi i świetnie radzi sobie samo.

Albo waleczne, które musi bronic granic.

Lub wycofane, które chowa się, jak nie dostaje.

A może złośliwe czy prześmiewcze, które tak nauczyło się radzić sobie z krytyką.

Albo dostosowane, które kładzie uszy po sobie i przyjmuje pozycje "tak, kochanie", podporządkowując się oczekiwaniom.

Lub któryś zdziesiątek innych scenariuszy…

Dopiero odkrycie tych scenariuszy i zautomatyzowanych ról pozwala zatrzymać się i świadomie wybierać. W relacjach, nie tylko romantycznych. W ogóle, w życiu. Mieć wybór, aby tym razem zrobić coś w interacji inaczej, przytomnie, z dorosłego, dojrzałego miejsca w sobie. Z nowych kompetencji relacyjnych, których często potrzebujemy się dopiero nauczyć.

Tak - wyjść z zaklętego tańca ról, w które weszliśmy wtedy, jak nie mieliśmy innych zasobów. Ani wyboru.